Lago de Atitlan en meer

Na een weekend vol ontspanning en leuke dingen doen, heb ik op dit moment ernstig last van werkontwijkend gedrag. Gelukkig is de baas even weg en is mijn collega ziek, dus heb ik het hele kantoor voor mij alleen.

Afgelopen weekend ben ik naar Lago de Atitlan geweest. Dit is een prachtig meer midden tussen bergen op ongeveer 1,5 uur rijden van Xela. We sliepen hier in een prachtig hotelletje met een goede warme douche. Een verademing na het straaltje water dat er normaal uit mijn eigen douche komt. Met een bootje zijn we het meer overgecrosst en hebben we verschillende dorpjes aan de rand van het meer bezocht. Het meer zelf was geweldig: mooie vergezichten en helder water. De dorpjes brachten meteen weer de keerzijde. Veel dorpjes leven op toerisme en je wordt dan ook over aangesproken door kinderen die hun sleutelhangers en speeltjes aan de man proberen te brengen.

Gewoon aan het werk

Na vijf dagen werken begin ik langzaam m´n plekje te vinden op het kantoor van ICA (talenschool). Iedere ochtend ben ik daar aan het werk van 8 tot 13 uur. Samen met Lizzy, een amerikaanse, en Gaby, de dochter van de directeur, runnen we de receptie/administratie. Dat was natuurlijk niet echt wat ik in gedachten had toen ik kwam.

Alle gekheid op een stokje

Mede mogelijk gemaakt door J.v.d.K.

Na de kou van de afgelopen dagen, werd het gelukkig weer wat warmer. Tijd dus om er op uit te gaan! Samen met Jacobine, een kennis van mijn lieve vriendje die hier ook is, ging ik er dan ook op uit. Vrijdagmiddag zouden we op zoek gaan naar ´het gele kerkje´, vanwaar je een prachtig uitzicht zou hebben over de stad. Dit kerkje was in San Andres en om daar te komen, moesten we eerst naar Salcaja.

Aardbevingen en kou

In de afgelopen week zijn een tweetal dingen enigszins normaal geworden. Allereerst hebben we drie aardbevingen gehad hier, waarvan ik er (helaas?) slechts eentje bewust mee heb gemaakt. Dit was wel meteen de zwaarste in tijden, namelijk met 5.8 op de schaal van Rigter. Op het moment zelf was ik net klaar met douchen. Terwijl ik me aan het afdrogen was, had ik in eerste instantie het idee dat ik flauw zou gaan vallen. Op het zelfde moment hoorde ik echter mijn familie naar buiten snellen.

Alles leeft onder dezelfde hemel

Let op: onderstaande bericht is niet geschikt voor personen met enige vorm van (scriptie)stress!

Ja, bij deze bent u gewaarschuwd, beste lezer. Het afgelopen weekend was er namelijk absoluut eentje om over naar huis te schrijven. Zaterdagochtendvroeg vertrokken we namelijk met een zestal mensen in een busje met chauffeur richting Monterrico, de bekendste badplaats van Guatemala voor een weekend ontspanning aan het strand.