Little acts of kindness

DSC05282 voor website

Het was tweede kerstdag, tweeduizend en vijftien. Nog geen negen uur ‘s ochtends en in de trein werd omgeroepen dat we bijna op Utrecht Centraal waren. Er liep inmiddels een vrouw door de trein, die tegelijk met ons in Lunetten was ingestapt. Ze had een flinke stapel enveloppen bij zich en ze was bezig om ze uit te delen. De man die naast ons in het gangpad zat – en waarvan we net op basis van zijn kleding hadden geconstateerd dat het waarschijnlijk een priester was – kreeg er eentje, en vervolgens wijzelf. Ik weigerde, omdat Hans ook al een envelop had gehad en ik vond dat we wel konden delen. Bovendien: ik zat helemaal niet te wachten op één of andere flyer of evangelisatieboodschap. We hadden nog niet eens koffie gehad; daar zal die reactie wel mee te maken hebben.

Op de envelop stond met oranje blokletters ‘voor u’. Stiekem maakte ik toch snel de kaart open, en het bleek een gewone kerstkaart te zijn. Vrolijk groen, een kerstman en glitters. Binnenin stond onder elkaar ‘Failure is the first Attempt In Learning’, waarbij de hoofdletters het woord ‘fail’ vormden. We stonden inmiddels te wachten bij de deur om uit te stappen en vergeleken onze kaart even met een andere vrouw uit de trein. Zij had als tekst ‘never regret anything that made you smile’. Ook de priester glimlachte, toen hij snel de kaart in zijn tas stopte. Terwijl we de trein uitstapten, bleek dat de vrouw in enkele minuten in de hele trein voor postbode had gespeeld. Iedereen stapte met een grote glimlach de trein uit.

Een halve dag later waren we terug op Utrecht Centraal. Omdat we nog even moesten wachten op de trein naar Lunetten, bleven we hangen in de stationshal. Achter de piano zat een vrouw met grijs haar, licht voorover gebogen. Naast haar stond een rollator en er stond nog een andere vrouw tegen piano geleund. Met stramme handen speelde de eerste vrouw wat deuntjes. Het was heerlijk om te kijken naar hoe zij het lef had om daar te gaan zitten en gewoon een stukje te spelen. Hoe stram haar vingers ook waren, hoe ouderwets haar jas er ook uitzag. De andere vrouw wilde haar op een gegeven moment weer meenemen; ze was het kennelijk zat of ze moesten ook samen een trein halen. Precies op dat moment kwamen twee grote mannen aan, in een beveiligersuniform. De vrouw achter de piano staakte haar spel even. Het leek of ze schrok. Daarna bleek dat de mannen haar alleen een hand en een complimentje wilden geven. De vrouw speelde vervolgens vrolijk door, en wij stapten wederom met een grote glimlach in de trein.

‘s Avonds las ik in De Verhalenkathedraal van Charissa Bakema. In één van de laatste hoofdstukken schrijft ze over verhalen die gaan over geven en ontvangen. Ze doet dat net als in de rest van het boek aan de hand van allerlei verhaaltjes. Wat bleef hangen was het benoemen van ‘little acts of kindness’ – kleine momenten van vriendelijkheid door mensen in onze eigen omgeving. Die tweede kerstdag, afgelopen jaar, was zo’n dag vol met dat soort momentjes.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: