Brief aan mijn dochter

Benali Dochter2_Fotor

Halverwege de zwangerschap van Anna begon ik haar brieven te schrijven. Gedachten over hoe het leven met haar zou zijn, zorgen die ik had en wat we tijdens de zwangerschap allemaal meemaakten. Langzamerhand kreeg Anna meer gezicht. We kregen een meisje, ze werd steeds groter. Na haar geboorte zijn het maandelijkse brieven geworden, over hoe ze zich ontwikkelde, wat we samen doen en over hoe bijzonder het leven met haar is.

Het boek Brief aan mijn dochter is een soort openbare versie van een dergelijke brief. Abdelkader Benali schrijft ze uiteraard op hoog literair niveau en met prachtige volzinnen. Hij schrijft rondom de geboorte van zijn eerste dochter Amber, om zichzelf daarop voor te bereiden, en tegelijk om haar de gelegenheid te geven om hem beter te leren kennen:

“Tot voor kort zag ik mezelf als een samenraapseltje van de geschiedenis; door migratie en toevallige omstandigheden, met hier en daar wat geluk gevoegd bij een soms halsstarrige nieuwsgierigheid naar de geheimen van het leven en dus kennis van het leven, ben ik – voilà – mezelf geworden. Maar doordat ik weet dat jij er straks zult zijn, verlang ik ernaar mezelf beter te doorgronden. Je wilt weten wie ik ben? Ik zal het je vertellen. In je oor fluisteren. Zodat je weet waar die beschermende schaduw vandaan komt die over je heen valt. En hier achter te komen: waar ik stond, waar we vandaan komen en of ik in staat ben om, horizontaal liggend op de bank, parachute te springen de toekomst in.” (uitgave 2016, derde druk, pagina 10).

Wat volgt is een mengeling van blikken op die toekomst vanuit verschillende perspectieven. Benali vertelt zijn eigen geschiedenis, vanaf de herinneringen aan zijn stervende grootmoeder in Marokko, de ontmoeting met zijn vrouw, tot aan de verwekking van dit nieuwe leven in datzelfde land. Van daaruit blikt hij vooruit: wat wil hij anders doen dan zijn familie, waar wil hij juist meegeven wat zo belangrijk voor hemzelf is geweest?

Benali plaatst zijn eigen geschiedenis onderwijl in het tijdsbeeld van de afgelopen jaren. Het opgroeien als kind van arbeidsmigranten en het zichzelf losmaken daaruit. De botsing van die werelden op school, de moeite van Nederlanders om goed om te gaan met diversiteit (“Onze naam bepaalt ons lot, Amber”). Over de vluchtelingenproblematiek, de oorlog in Syrië. Over man-vrouw verhoudingen in het algemeen, en in het bijzonder bij het krijgen van een kind.

De onderwerpen buitelen over elkaar heen, maar Benali weet ze steeds via zijn eigen leven weer aan elkaar te verbinden. De ene keer met een persoonlijke anekdote, dan weer via wensen of verlangens voor het leven van zijn dochter. Hij schrijft daarin reflexief en nuchter: zij moet zelf haar pad vinden, maar er zijn wel een aantal zaken die hij haar daarin vanuit zijn eigen ervaring toewenst.

Mijn brieven (of briefjes) aan Anna halen het niet bij dit literaire werk van Benali. Ik ben onder de indruk van de balans in zijn woordkeus en de variatie aan onderwerpen die hij in deze bijna 200 bladzijdes aan de orde weet te stellen. Zijn boek inspireert om te blijven reflecteren op wat er allemaal gebeurt om ons heen, in ons eigen leven of juist ver weg op het wereldtoneel. Dat schrijven daarvoor een uiterst geschikt middel is, laat Benali zien met zijn boek. Van harte aanbevolen.

 

 

Reacties zijn gesloten.

Site gebouwd met WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: