Ode aan de app-groep

Sinterkerst15 nieuwe berichten. Soms word ik al moe als ik alleen al what’s app op m’n telefoon open. Vooral groepsberichten, waarin de één na de ander op elkaar reageert met allerlei smileys. Aan mij meestal niet besteed. Ik maak een grote uitzondering voor de berichtjes van de ‘Sinterkerstkindjes’. Het is de groep van de acht meiden waarmee ik vorig najaar een zwangerschapscursus deed. Iedereen was uitgerekend tussen Sinterklaas en Kerst en wilde zich goed  op de bevalling voorbereiden. Eerst hadden we een half uurtje verantwoord sporten, waarbij we ook even bijkletsten. Daarna was het serious business  en leerden we van onze juf alles over ons bekken, de fases van de bevalling, wanneer je echt de verloskundige moest bellen en welke puf-technieken er allemaal waren.

En nu zien we elkaar zo nu en dan. We hadden één georganiseerde reünie en verder is het contact in levende lijve wat onregelmatig. Met twee van hen deed ik een baby-ehbo-cursus, met een ander drink ik zo nu en dan koffie omdat we allebei op vrijdag vrij zijn. We hebben veel gemeenschappelijk en kunnen daardoor ook van alles te bespreken, vooral omdat onze kleine kindjes ongeveer even groot zijn. Wellicht dat ze later zoet samen spelen; voorlopig kijken ze elkaar alleen nog maar aan of pakken ze het speelgoed de ander af.

De eerste pasgeboren baby was een dan ook een echt app-feestje. De foto’s waren lief, maar we deelden ook meteen de verhalen over dat de bevalling pittig was geweest en dat we niet altijd wisten wat er nu precies moest gebeuren. Tijdens mijn bevalling zag een groot deel van de mama’s elkaar weer voor het eerst. Er werden ook toen allemaal schattige foto’s gemaakt, die ik zag toen Anna alweer een halve dag oud was. Weer naar buiten de kou in (het was immers half januari): ik had nog geen haar op m’n hoofd die daar toen aan moest denken, maar deze dappere mama’s hadden toen al een rondje gewandeld door het Wilhelminapark.

Terug naar die app-groep en waarom 32 of 54 berichten in die groep juist leuk zijn. Omdat het een feest van herkenning is. Omdat de foto’s van etende kindjes té grappig zijn. Omdat op vakantie gaan met zo’n kleintje best spannend is. Omdat de één de box al lang naar beneden had gezet, terwijl dat bij de ander nog helemaal niet nodig was. Omdat je even wilt weten welk fietszitje het beste is, of welke drinkbeker geen lekkage geeft. Omdat het niet zo leuk is om je kind achter te laten bij de opvang en het fijn is om dat dan even te kunnen delen. Of omdat je ukkie koorts heeft, en het dan fijn is om even wat advies te krijgen van ervaringsdeskundigen. Omdat we allemaal met ons eigen unieke kindje toch een beetje in dezelfde situatie zitten. En omdat gedeelde smart toch halve smart is.

Daarom, lieve Sinterkerst-meiden: een ode aan jullie en aan ons gezamenlijke appen. Veel dank voor het samen delen van stukjes van jullie moeder-leven en al jullie goedbedoelde adviezen. Ik hoop dat we nog een poosje zo samen digitaal mogen optrekken!

 

Reacties zijn gesloten.

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: