Tropenjaren

Tropenjaren plaatje 2

Het is een uur of negen ’s avonds als ik onder de wol kruip. M’n voeten zijn koud, want ik heb zonder pantoffels aan een poosje met m’n zusje gebeld. Aan het einde van het gesprek vertel ik haar dat ik van plan was om naar bed te gaan, net op het moment dat zij belde. Het was nog vroeg inderdaad, en het was niet de eerste keer die week dat ik er zo vroeg in lag. “Het zijn tropenjaren hè?!”, constateerde zij.

Tropenjaren?  Bij tropenjaren gaan mijn gedachten zo tien jaar terug in de tijd. Ik was toen voor een half jaar in Guatemala. Om Spaans te leren, vrijwilligerswerk te doen, te reizen. Op mijn trip kwam ik onder andere in Tikal. Ik sliep in een hostel vlakbij een prachtig meer. Je kon er voor een paar  Guatemalteekse quetzales american pancakes als ontbijt krijgen. Of de hele dag in een hangmat een boek lezen. Maar bovenal kon je de jungle in om de Maya tempels te bekijken. Dat was vroeg opstaan, maar dan had je ook echt een bijzonder belevenis.

Ik was voor het eerst in m’n uppie op reis. Tegen de tijd dat ik in Tikal was, begon ik daar net een beetje aan te wennen en iets meer bij de dag te leven in plaats van volgens schema steeds weer naar een volgende plek te gaan. Nieuwe plekken ontdekken, meemaken dat ik me in het Spaans kon redden en contact maken met allerlei nieuwe mensen. Met als grootste zorg het doodslaan van muggen of het zorgen dat je nog wat schone kleren had. Warm weer, dagenlang op slippers lopen en een zonnebril op m’n hoofd. Dat waren mijn tropenjaren, toch?

Niet 2017, waarin ik twee handenvol nachten kon doorslapen, eigen plannen nu echt eerst met m’n lief moest overleggen (want wie past er dan op?) en waarin met name het eerst deel van het jaar bepaald werd door borstvoedingsschema’s en slaapjes van m’n dochter. Natuurlijk genoten we ook volop van de komst van ons meisje, maar die zware kant was er ook. Waarom noemt men dat dan tropenjaren?

Wikipedia geeft gelukkig meteen al een hint in de goede richting: “Een tropenjaar is een jaar dat voor de berekening van pensioenopbouw voor twee telt. De uitdrukking komt uit de koloniale tijd. Uitgezondenen naar bijvoorbeeld Nederlands-Indië mochten ieder jaar dat zij daar werkten dubbel tellen voor hun pensioen. De uitdrukking wordt nog wel gebruikt om aan te geven dat iemand een jaar achter de rug heeft dat wel erg zwaar was.” Zware tijden dus, ver van huis, nauwelijks communicatie, ander klimaat. Wel logisch misschien dat dat (ook) tropenjaren werden genoemd.

Bij de koffieautomaat vertelde een collega dat de marine lange tijd ook zo’n regeling had. Hij had dat ontdekt toen enige tijd in Den Helder woonde. Daar begonnen veel mannen nadat ze Abraham hadden gezien aan een pensionado-carrière. Klaar bij de marine, tijd om bij te klussen en het pensioen wat aan te vullen. Niet alleen iets van de koloniale tijd dus, maar ook in onze recente geschiedenis nog actueel. Helaas kon noch Wikipedia noch Google me snel vertellen of dergelijke regelingen nog steeds gelden voor de marine of voor militairen.

Kortom: uitdrukking opgehelderd. Verwarring mijn persoonlijke wereld weer uit. Ik kwam er tijdens het schrijven van dit stukje overigens ook achter dat mijn blog inmiddels alweer ruim tien jaar bestaat. De verhalen van de reis naar Guatemala uit 2008 kan je er ook vinden; het stukje over Tikal staat hier.

Reacties zijn gesloten.

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: