Over lastige kinderen en geluk

img-4321-1.jpgEr zijn van die boeken die je gewoon wat door de kamer moet laten zwerven. Zo nu en dan even verplaatsen omdat je aan het opruimen bent. Een paar pagina’s lezen. Besluiten dat je het boek toch nog even op de stapel terug legt. Op een verloren momentje weer een paar pagina’s lezen. Op de leuning van de bank laten liggen. Weer eens een hoofdstukje doorakkeren. Vooral niet in de kast zetten. ‘Lastige kinderen? Heb jij even geluk’ van Berthold Gunster is zo’n boek.

Berthold Gunster is bekend van zijn ‘ja-maar’-methode en natuurlijk van ‘omdenken’. Kern daarvan is volgens zijn eigen website het denken in mogelijkheden en niet in problemen: “Je gebruikt in feite de energie van het probleem voor iets nieuws.” Ik zou zelf niet meteen zijn boek hebben gekocht, laat ik er eerlijk over zijn. Soms zijn er nu eenmaal problemen, hoe je het ook wendt of keert. Maar ik kreeg het boek cadeau. In een kraammand, van mijn eigen moeder. En dus las ik het maar, want als zij het wat vindt, is het meestal best interessant. Ik geloof dat ik zelfs in de tweede of derde week van Anna’s leventje al startte. Het boek zal wel onder handbereik hebben gelegen tijdens de borstvoeding, die in het begin best een poosje duurde.

Ondanks de management-achtig stijl van het boek bleef het boek dus door de kamer zwerven. Bij huilbuien van Anna hielp het namelijk vooral om me af te vragen of het nu daadwerkelijk een probleem was en wie er dan een probleem had. Vaak was deze stap 1 van de vier stappen uit het boek al genoeg om te concluderen dat er eigenlijk niets aan de hand was. Zij vertoonde niet lastig gedrag, maar ik was degene die er last van had. En als stap 1 (wat is het probleem?) niet werkte, dan was er altijd nog stap 2: is het echt een probleem? Meestal had ik op dat moment m’n geduld alweer terug gevonden en was ik in staat om haar te troosten.

Als stap 3 noemt het boek nog ‘ben jij het probleem’ en het theoretische deel – dat overigens niet erg theoretisch geschreven is – sluit af met de vraag of het probleem de bedoeling is. Vier stappen die je goed kunnen helpen om een probleem met of in het gedrag van je kind behapbaar te maken. Het boek roept verschillende keren op om te kijken naar wat nu echt problematisch is en uit te kiezen waar je echt last van hebt. Als ik het me goed herinner, leverde dat bij ons aan de eettafel ook een paar keer de vraag op of gedrag van Anna bijvoorbeeld gevaarlijk was. Dan moesten we echt iets doen, maar verder wilden we haar vooral veel laten ontdekken. Nu ze iets ouder wordt, gaat die vlieger niet altijd meer op. Gooien met eten mag bijvoorbeeld niet, juist omdat wij daar wel last van hebben.

Al met al dus een boek dat me is bijgebleven, zelfs ruim een jaar nadat ik het heb gelezen. Waarin ik zo nu en dan nog eens een keertje iets heb gelezen als reflectie op mijn eigen handelen. En niet onbelangrijk: met een toegankelijke en vlotte stijl, die ook uitnodigt om te lezen als je geen energie hebt voor diepgaande verhandelingen. ‘Stop met opvoeden’ – staat er op de achterkant. Dat hebben we niet gedaan, maar het boek heeft mijn eigen gedachten daarover wel regelmatig iets lichter gemaakt. Misschien was dat wel de bedoeling van mijn moeder.

Reacties zijn gesloten.

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: