De speeltuin, wat een goed idee

De speeltuin, wat een goed idee

klimmen, glijden, van boven naar benee

de speeltuin is voor groot en klein

als je mee wilt spelen, doe maar mee met Nijn

(uit: de speeltuin, wat een goed idee – liedjes van Nijntje)

EBE07125-A81C-4796-AD44-7D9D21921DDC

In België is het verboden om kinderen samen te laten spelen tijdens deze coronacrisis. Ik lees het bericht net voor ik een rondje ga hardlopen en het blijft een half uur lang door m’n hoofd spoken. Als onze peuter deze weken niet met de buurkinderen had mogen spelen, dan was het heel wat moeilijker geweest om deze tijd door te komen. En ik had me minder gerealiseerd wat deze situatie betekent voor de mensen in onze buurt, bedenk ik terwijl ik langs onze favoriete speeltuin ren.

Want in die speeltuin zijn we regelmatig te vinden. Een voetbalveldje met wat bankjes, klimtoestellen, een glijbaan en een schommel. Genoeg uitdaging en ook weer niet al te groot, precies wat onze peuter nodig heeft. Je kan er met de wandelwagen omheen lopen, maar ook als onze jongste ligt te slapen hebben we er bereik met de babyfoon. Ik heb er dus al heel wat uurtje doorgebracht.

In de tweede week van de schoolsluiting ontmoette ik er een jongen. Hij zal een jaar of tien zijn en het was duidelijk dat hij even moest zorgen voor zijn twee broertjes. De ene kon net een paar maanden lopen, de ander was een uit de kluiten gewassen kleuter met een vrolijk brilletje. We hadden een gesprekje van een paar woorden bij de schommel. Ja, hij had schoolwerk. En het was saai. En nee, hij had nog geen contact gehad met de andere kinderen in zijn klas. Uit ons gesprek maakte ik op dat er nog twee oudere kinderen in huis woonden. Hij moest snel weer achter z’n jongste broertje aan. Toen er een uur voorbij was, maande hij z’n kleuterbroer aan: “Kom, het is half vijf. We mogen nu weer naar binnen van mama en ik moet plassen.”

Een paar dagen later was er niemand in de speeltuin. Ik zie Willem achter het raam van een van de kleine appartementen aan de rand van de speeltuin. Willem komen we wel eens tegen op straat en kennen we van de koffie-inloop in het buurtcentrum waar hij graag komt. Die inloop is dicht. Willem zat nu voor de tv en op een ander moment gebogen over zijn laptop. De gordijnen vaak meer dicht dan open.We weten dat Ed hem mist. Ed woont aan de andere kant van onze straat en brengen we momenteel regelmatig een boodschap. Maar Ed mag om medische reden nu verder niemand zien, en bij de koffie-inloop komen ze allebei niet meer. Vrienden die zo dicht bij elkaar zijn, en toch zo ver weg.

Ook troffen we onlangs Tim, zijn zusje en zijn vader in de speeltuin. Tim zit bij onze peuter op de kinderopvang, normaalgesproken dan. Vader met een joggingbroek, telefoon in de hand. Hij beantwoordde mijn groet met een kort knikje en kijkt vervolgens onafgebroken op zijn scherm. Zusje rustig spelend, Tim hangend in het klimrek. Na afloop vertelt onze peuter dat Tim nu even bij zijn vader woont, maar vooral dat Tim nu ook vier is en naar school gaat.  Ze vertelt het dat ze heel blij is voor Tim, maar ik bedenk dat ze nu geen afscheid meer gaat nemen van Tim op de opvang. Ik vraag me af of ik zijn moeder daar nog eens zal treffen, of dat vader voor zijn zusje de honneurs daar definitief waar moet nemen.

Gelukkig zijn er ook mooie ontmoetingen op deze plek. Ik zie bijvoorbeeld de buurman die regelmatig met een kleine baby door de straat loopt, ‘s avonds op het veld voetballen met de tieners uit de buurt. Iemand anders geeft zijn kinderen basketballes. En van de week had ik een gezellig gesprekje met buurvrouw Danielle. Ze woont verder op in de straat en we zwaaien regelmatig. We praten op gepaste afstand bij: dat is al een verademing zonder al die schermen. Haar zoon Simon blijkt erg leuk te kunnen met peuters en deelt zijn dropjes met die van ons.  Haar dochter Eline blijkt een evengoed speelmaatje te zijn. ‘s Avonds verzucht onze kleine meid: “Dat was leuk hè, met Simon en Eline? Zullen we dan nu doen dat jij Eline bent en ik Simon? Dan kunnen we gezellig weer dropjes eten!”

de speeltuin wat een goed idee ….

(de mensen in de tekst heten in werkelijkheid anders en de speeltuin op de foto is niet de speeltuin uit de tekst)

Een gedachte over “De speeltuin, wat een goed idee

  1. Fijn om weer van je te lezen.
    Uit het leven van nu gegrepen.
    Die dochter is ook niet dom..((-;

Reacties zijn gesloten.

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: