Over zoete kinderen en suiker

zoete kinderen“Kent iemand ‘Zoete kinderen eten geen suiker’?”, vroeg ik onlangs in de app-groep met meiden van mijn zwangerschapscursus. Eén van de meiden had het boek aan een vriendin cadeau gedaan, een ander had het zelf gelezen. ‘Wel geinig’, zo meldde ze. En dat was het inderdaad. Vermakelijk om te lezen, en bovendien lekker nuchter geschreven.

Continue reading “Over zoete kinderen en suiker”

Advertenties

Brief aan mijn dochter

Benali Dochter2_Fotor

Halverwege de zwangerschap van Anna begon ik haar brieven te schrijven. Gedachten over hoe het leven met haar zou zijn, zorgen die ik had en wat we tijdens de zwangerschap allemaal meemaakten. Langzamerhand kreeg Anna meer gezicht. We kregen een meisje, ze werd steeds groter. Na haar geboorte zijn het maandelijkse brieven geworden, over hoe ze zich ontwikkelde, wat we samen doen en over hoe bijzonder het leven met haar is. Continue reading “Brief aan mijn dochter”

Van de mug en de olifant

Rotterdam1_FotorDe stad ’s ochtends vroeg heeft iets vreemds. De dag is begonnen, maar de vorige is ook nog niet helemaal afgelopen. Ik ben onderweg naar het station. Sommige mensen die ik tegenkom hebben haast. Ze fietsen snel, tas achterop, jas netjes dicht. Onderweg naar een nieuwe werkdag, of misschien net een nachtdienst achter de rug. Anderen lummelen wat op straat. Soms niet meer in staat om netjes op een rechte lijn te lopen, dan weer een enkeling met z’n hele hebben en houden in een paar plastic tassen. Op een bankje of rustig lopend, onderweg naar nergens. Continue reading “Van de mug en de olifant”

Opperdepop: prima basisboek

opperdepop

Onlangs bezochten we een boekenmarkt, waarbij je voor weinig geld veel tweedehands boeken kon kopen. En de opbrengst ging ook nog eens naar het goede doel. Een goede reden dus om flink in te slaan. Het helpt me dan om met enige focus te zoeken. Van de buurvrouw had ik het kookboek ‘Opperdepop’ te leen, en ondanks mijn aanvankelijk scepsis wilde ik dat toch wel hebben. Waarom?

Continue reading “Opperdepop: prima basisboek”

Little acts of kindness

DSC05282 voor website

Het was tweede kerstdag, tweeduizend en vijftien. Nog geen negen uur ‘s ochtends en in de trein werd omgeroepen dat we bijna op Utrecht Centraal waren. Er liep inmiddels een vrouw door de trein, die tegelijk met ons in Lunetten was ingestapt. Ze had een flinke stapel enveloppen bij zich en ze was bezig om ze uit te delen. De man die naast ons in het gangpad zat – en waarvan we net op basis van zijn kleding hadden geconstateerd dat het waarschijnlijk een priester was – kreeg er eentje, en vervolgens wijzelf. Ik weigerde, omdat Hans ook al een envelop had gehad en ik vond dat we wel konden delen. Bovendien: ik zat helemaal niet te wachten op één of andere flyer of evangelisatieboodschap. We hadden nog niet eens koffie gehad; daar zal die reactie wel mee te maken hebben.

Continue reading “Little acts of kindness”

Licht in de donkerste dagen: adventskalender

foto 1

Vorig jaar om deze tijd ging het niet goed met een vriendinnetje van me. Ik sprak haar regelmatig, ze appte als het moeilijk was en ik deed zo nu en dan een kaartje in de bus. Ze zag op tegen de gezelligheid van december, want ze voelde zich zelf alles behalve gezellig. Ik besloot haar een extra hart onder de riem te steken en maakte een adventskalender: een tas met cadeautjes om af te tellen naar Kerst, het feest van nieuwe hoop.

Continue reading “Licht in de donkerste dagen: adventskalender”

Treingezichten

foto treinEen paar huizen verder ging een lange jongen met een klein hoofdje de deur in. ‘Die jongen ken ik,’ zei hij. ‘Hoe ken je hem dan?’ ‘Van de Mensa. Ik ken hem al zolang ik in Amsterdam woon, maar ik weet niet wie het is.’ Hij glimlachte geamuseerd. ‘Dat is eigenlijk het mooiste: de mensen kennen maar toch een vreemde blijven. Daar zou ik tranen van in mijn ogen kunnen krijgen, van die gedachte.’

Uit: J.J. Voskuil, Het bureau 1 Meneer Beerta, pagina 290

Continue reading “Treingezichten”

Verrassing op zondagochtend

Ergens in het late voorjaar kocht ik een museumjaarkaart. We zouden sowieso Nederland niet verlaten die zomer en zo dacht ik een goede stok achter de deur te hebben om her en der toch wél naar musea te gaan. Vaak lijkt het me leuk om te gaan, maar ook weer niet zo leuk dat ik daar fors voor wil betalen of komt het er gewoon niet van om tijd te maken voor een museumbezoekje. De stok blijkt te werken, want inmiddels zijn de musea van deze zomer net niet meer op één hand te tellen.

Continue reading “Verrassing op zondagochtend”

WordPress.com.

Omhoog ↑