Opperdepop: prima basisboek

opperdepop

Onlangs bezochten we een boekenmarkt, waarbij je voor weinig geld veel tweedehands boeken kon kopen. En de opbrengst ging ook nog eens naar het goede doel. Een goede reden dus om flink in te slaan. Het helpt me dan om met enige focus te zoeken. Van de buurvrouw had ik het kookboek ‘Opperdepop’ te leen, en ondanks mijn aanvankelijk scepsis wilde ik dat toch wel hebben. Waarom?

Continue reading “Opperdepop: prima basisboek”

Little acts of kindness

DSC05282 voor website

Het was tweede kerstdag, tweeduizend en vijftien. Nog geen negen uur ‘s ochtends en in de trein werd omgeroepen dat we bijna op Utrecht Centraal waren. Er liep inmiddels een vrouw door de trein, die tegelijk met ons in Lunetten was ingestapt. Ze had een flinke stapel enveloppen bij zich en ze was bezig om ze uit te delen. De man die naast ons in het gangpad zat – en waarvan we net op basis van zijn kleding hadden geconstateerd dat het waarschijnlijk een priester was – kreeg er eentje, en vervolgens wijzelf. Ik weigerde, omdat Hans ook al een envelop had gehad en ik vond dat we wel konden delen. Bovendien: ik zat helemaal niet te wachten op één of andere flyer of evangelisatieboodschap. We hadden nog niet eens koffie gehad; daar zal die reactie wel mee te maken hebben.

Continue reading “Little acts of kindness”

Licht in de donkerste dagen: adventskalender

foto 1

Vorig jaar om deze tijd ging het niet goed met een vriendinnetje van me. Ik sprak haar regelmatig, ze appte als het moeilijk was en ik deed zo nu en dan een kaartje in de bus. Ze zag op tegen de gezelligheid van december, want ze voelde zich zelf alles behalve gezellig. Ik besloot haar een extra hart onder de riem te steken en maakte een adventskalender: een tas met cadeautjes om af te tellen naar Kerst, het feest van nieuwe hoop.

Continue reading “Licht in de donkerste dagen: adventskalender”

Treingezichten

foto treinEen paar huizen verder ging een lange jongen met een klein hoofdje de deur in. ‘Die jongen ken ik,’ zei hij. ‘Hoe ken je hem dan?’ ‘Van de Mensa. Ik ken hem al zolang ik in Amsterdam woon, maar ik weet niet wie het is.’ Hij glimlachte geamuseerd. ‘Dat is eigenlijk het mooiste: de mensen kennen maar toch een vreemde blijven. Daar zou ik tranen van in mijn ogen kunnen krijgen, van die gedachte.’

Uit: J.J. Voskuil, Het bureau 1 Meneer Beerta, pagina 290

Continue reading “Treingezichten”

Verrassing op zondagochtend

Ergens in het late voorjaar kocht ik een museumjaarkaart. We zouden sowieso Nederland niet verlaten die zomer en zo dacht ik een goede stok achter de deur te hebben om her en der toch wél naar musea te gaan. Vaak lijkt het me leuk om te gaan, maar ook weer niet zo leuk dat ik daar fors voor wil betalen of komt het er gewoon niet van om tijd te maken voor een museumbezoekje. De stok blijkt te werken, want inmiddels zijn de musea van deze zomer net niet meer op één hand te tellen.

Continue reading “Verrassing op zondagochtend”

Auto’s

img445
Auto’s en ik. We zullen wel nooit de beste vrienden worden. Gelukkig is het geen zwaar dramatische geschiedenis, maar echt rooskleurig is het verhaal ook weer niet.

Op de achterbank was het vroeger met z’n drieën geen feest. M’n kleine broertje – toen nog voorzien van schattige blonde krullen – zat tussen m’n zusje en mij in. Hij in een stoeltje, wij een stukje lager gewoon op de achterbank. Voor hem de uitgelezen positie om ons van bovenaf aan ons haar te trekken. Enkele autoritjes later had m’n vader de remedie bedacht: een houten schot links en rechts van mijn broertje. Hij kon nergens meer bij en voor ons werd het er een stuk rustiger op.

Continue reading “Auto’s”

Machtig mooi Marokko

De geur van geroosterd vlees trekt over de tafel. Steeds meer bakjes worden geserveerd. Pikante tomatensalsa, inktvisringen, vers brood, couscous. Spiesen met allerlei soorten vlees, aubergine met heerlijke kruiden. We zitten te eten onder een plastic tentzeil op smalle bankjes, maar zelden aten we zo gezellig als op de Djeema el Fna, waar elke avond een festivalachtig restaurant wordt opgebouwd. Keuze uit vele kraampjes waar je met applaus wordt binnengehaald en vervolgens binnen mum van tijd je eten op je papieren placemat hebt staan.

DSC03979DSC03733DSC04307
Continue reading “Machtig mooi Marokko”

Ecuadoriaanse tafelgesprekken

DSC03234Het is vrijdagavond, even na acht uur. Onder het genot van een kopje thee kijk ik Nieuwsuur. Het is natuurlijk de versie die gisteravond in Nederland werd uitgezonden, want het is hier zes uur later. Voor het eerst een avondje vrij, tenminste, zo voelt het. Feitelijk heb ik natuurlijk de hele week vrij, maar vaak moest ik  ’s avonds nog mijn Spaanse huiswerk maken. Nu is er even tijd om te relaxen en terug te kijken op een goede week hier.

Continue reading “Ecuadoriaanse tafelgesprekken”

WordPress.com.

Omhoog ↑