Ode aan de app-groep

Sinterkerst15 nieuwe berichten. Soms word ik al moe als ik alleen al what’s app op m’n telefoon open. Vooral groepsberichten, waarin de één na de ander op elkaar reageert met allerlei smileys. Aan mij meestal niet besteed. Ik maak een grote uitzondering voor de berichtjes van de ‘Sinterkerstkindjes’. Doorgaan met het lezen van “Ode aan de app-groep”

Advertenties

Brief aan mijn dochter

Benali Dochter2_Fotor

Halverwege de zwangerschap van Anna begon ik haar brieven te schrijven. Gedachten over hoe het leven met haar zou zijn, zorgen die ik had en wat we tijdens de zwangerschap allemaal meemaakten. Langzamerhand kreeg Anna meer gezicht. We kregen een meisje, ze werd steeds groter. Na haar geboorte zijn het maandelijkse brieven geworden, over hoe ze zich ontwikkelde, wat we samen doen en over hoe bijzonder het leven met haar is. Doorgaan met het lezen van “Brief aan mijn dochter”

Van de mug en de olifant

Rotterdam1_FotorDe stad ’s ochtends vroeg heeft iets vreemds. De dag is begonnen, maar de vorige is ook nog niet helemaal afgelopen. Ik ben onderweg naar het station. Sommige mensen die ik tegenkom hebben haast. Ze fietsen snel, tas achterop, jas netjes dicht. Onderweg naar een nieuwe werkdag, of misschien net een nachtdienst achter de rug. Anderen lummelen wat op straat. Soms niet meer in staat om netjes op een rechte lijn te lopen, dan weer een enkeling met z’n hele hebben en houden in een paar plastic tassen. Op een bankje of rustig lopend, onderweg naar nergens. Doorgaan met het lezen van “Van de mug en de olifant”

Badkamer perikelen

DSC05733

“Wanneer ben je daar dan eigenlijk mee begonnen?”, vroeg m’n moeder een paar weken geleden. Ik wist het niet zo goed. Ergens halverwege vorig jaar las ik in korte tijd wat online artikelen over de zooi die je je eigen badkamer gemakkelijk binnen haalt.

Het zou kunnen dat deze actie startte met een heerlijke scrub, die ik van m’n schoonzusje kreeg. Ze maakte ‘m van bruine suiker en het rook altijd heerlijk naar kruidnagel en iets van kaneel. Een mooi glazen potje deed de rest. Tegenwoordig zijn op allerlei websites hippe recepten van dit soort huisgemaakte scrubjes en maskers te vinden.

Doorgaan met het lezen van “Badkamer perikelen”

De eerste keer

12472667_10207469007876490_1588394899346829169_nMet m’n jas al aan, ren ik nog even snel de trap op. Ergens meen ik me te herinneren dat ik vanochtend een sok met een gat heb aangedaan. Ik verwissel ze nog snel voor een andere paar, gris m’n sleutels van tafel en spring op de fiets. Op naar m’n eerste keer voorlezen voor de Voorleesexpress.

Doorgaan met het lezen van “De eerste keer”

Little acts of kindness

DSC05282 voor website

Het was tweede kerstdag, tweeduizend en vijftien. Nog geen negen uur ‘s ochtends en in de trein werd omgeroepen dat we bijna op Utrecht Centraal waren. Er liep inmiddels een vrouw door de trein, die tegelijk met ons in Lunetten was ingestapt. Ze had een flinke stapel enveloppen bij zich en ze was bezig om ze uit te delen. De man die naast ons in het gangpad zat – en waarvan we net op basis van zijn kleding hadden geconstateerd dat het waarschijnlijk een priester was – kreeg er eentje, en vervolgens wijzelf. Ik weigerde, omdat Hans ook al een envelop had gehad en ik vond dat we wel konden delen. Bovendien: ik zat helemaal niet te wachten op één of andere flyer of evangelisatieboodschap. We hadden nog niet eens koffie gehad; daar zal die reactie wel mee te maken hebben.

Doorgaan met het lezen van “Little acts of kindness”

Licht in de donkerste dagen: adventskalender

foto 1

Vorig jaar om deze tijd ging het niet goed met een vriendinnetje van me. Ik sprak haar regelmatig, ze appte als het moeilijk was en ik deed zo nu en dan een kaartje in de bus. Ze zag op tegen de gezelligheid van december, want ze voelde zich zelf alles behalve gezellig. Ik besloot haar een extra hart onder de riem te steken en maakte een adventskalender: een tas met cadeautjes om af te tellen naar Kerst, het feest van nieuwe hoop.

Doorgaan met het lezen van “Licht in de donkerste dagen: adventskalender”

Treingezichten

foto treinEen paar huizen verder ging een lange jongen met een klein hoofdje de deur in. ‘Die jongen ken ik,’ zei hij. ‘Hoe ken je hem dan?’ ‘Van de Mensa. Ik ken hem al zolang ik in Amsterdam woon, maar ik weet niet wie het is.’ Hij glimlachte geamuseerd. ‘Dat is eigenlijk het mooiste: de mensen kennen maar toch een vreemde blijven. Daar zou ik tranen van in mijn ogen kunnen krijgen, van die gedachte.’

Uit: J.J. Voskuil, Het bureau 1 Meneer Beerta, pagina 290

Doorgaan met het lezen van “Treingezichten”

WordPress.com.

Omhoog ↑